ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

Όλα τα θυμάμαι από εκείνη τη μέρα: τον ήχο από το ποτάμι, το δυνατό ήλιο πάνω στα κεφάλια μας, τον αδερφό μου που πηδούσε από τα βράχια ξανά και ξανά, όλα.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε και δεν ήμουν καν εκεί ολόκληρο το πρωινό, όμως θυμάμαι το τοπίο, το μονοπάτι σύρριζα στο ποτάμι και την τρομερή ησυχία που διέκοπταν διαρκώς το τίναγμα του νερού και τα γέλια των αδερφών μου. Ούτε η μητέρα μου ήταν, αλλά θυμάται πως πλησίαζαν τα ψάρια τα πόδια της Κριστίνα, που ήταν τότε πολύ μικρή, και τα τσιμπούσαν απαλά.

Μερικές φορές στο σπίτι, όταν ξεκινούσαμε αυτές τις βαριές και θερμές οικογενειακές συζητήσεις που τραβάνε εις μάκρος, αν κάποιος ανέφερε το με πόση προσοχή κοίταζε τα ψάρια και με πόση ηρεμία τα άφηνε να την πλησιάζουν, τα πράγματα επέστρεφαν στον κανονικό τους ρυθμό. Ακόμα και σήμερα, ο έντονος ήλιος εκείνης της μέρας μου καίει το δέρμα και το χωράφι με τις αμυγδαλιές που περιέβαλε ένα κομμάτι από το ποτάμι ξεπετιέται μπροστά μου και σκέφτομαι αν θα έχουν ωριμάσει τα αμύγδαλα.

Τα χρόνια κυλούν και πολλά πράγματα χάνονται, φίλοι, γονείς, η τραγωδία αν δε σε αγγίζει σε χαράζει, μπορεί ακόμα και κάποιος να χάσει το μυαλό του. Είναι έτσι τα πράγματα που αυτό που ονομάζουμε «χαμένος παράδεισος» αμβλύνεται στο μυαλό, αν και δεν αναπολώ την απώλεια του γιατί η γνώση όχι μόνο είναι καλλίτερη από την άγνοια, αλλά ακόμα καλλίτερη και από την αθωότητα. Βλέπω αυτό που δείχνει η φωτογραφία, ένα κοριτσάκι με τα πόδια στο νερό, και η ανάμνηση αυτής της ιστορίας και της ομορφιάς της με κάνουν να νιώθω μια βαθιά και ανάμικτη κενότητα γεμάτη από ζωή, όπως η τέχνη.

Teresa Lanceta Aragonés 1996-2005